ลดน้ำหนัก วันที่ 18
ลดความอ้วนวันที่ 17
ลดความอ้วน วันที่ 16
ลดน้ำหนัก วันที่ 15
ลดน้ำหนัก วันที่ 14
ลดน้ำหนัก วันที่ 13
ลดน้ำหนัก วันที่ 12
ลดน้ำหนัก วันที่ 11
ลดน้ำหนักวันที่ 10
ลดน้ำหนัก วันที่ 9
ลดน้ำหนักวันทีี 8
ลดน้ำหนัก วันที่ 7
ลดน้ำหนัก วันที่ 6
ลดน้ำหนัก วันที่ 5
ลดน้ำหนัก วันที่ 4
ลดน้ำหนัก วันที่ 3
ลดน้ำหนัก วันที่ 2
ลดน้ำหนัก วันที่หนึ่ง
ชีวิต....ใครกำหนด
..........
father's day
Counting with me
M y N o k i a N 9 7 r o c k s!!!
Nokia N97
Back to school
ชื่ อ เ ดิ ม ใ จ เ ดิ ม
My First Death
เรื่องของแม่: แกงขี้เหล็ก
เมนูแซบ ตำชั่ว
Mommmy's story: ร้อนๆหนาวๆ
Mommy's story: แค่ซุปถ้วยเดียว
Mommy's story: What language does your child speak?
Mommy's story:ลูกเปื่อย
Theme by yourself
Mommmy's story: กระเป๋าใหม่ ใบละร้อย + ผีหลอกตอนเช้า
Mommmy's story: คนขี้อาย
Mommmy's story: US's Recession
Mommy's story: Is that your baby ep. 2






ชีวิต....ใครกำหนด

ตีสี่ฉันนั่งมองนาฬิกาและทบทวนเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเวลาเก้าชั่วโมงที่ผ่านมา

ทุกอย่างเหมือนผ่านไปในเวลาอันสั้น แต่เหมือนทุกดีเทลจะติดอยู่ในความทรงจำ

ของชั้นเท้าของฉันก้าวเดินไปพร้อมกับสมองที่ไม่ได้หยุดเดินเช่นกัน ฉันมารู้สึก

ตัวว่ายืนอยู่หน้าห้อง 235 ฉันเอื้อมมือเข้าไปเปิดประตู สภาพของห้องที่เห็น

สะอาดสะอ้าน เตียงคนไข้ที่ว่างเปล่า ทุกอย่างมันช่างต่างจากเมื่อแปดชั่วโมง

ที่ผ่านมายิ่งนัก ฉันมองทุกอย่างแล้วทำให้ย้อนไปเมื่อต้น shift วันอาทิตย์

ฉันขับรถมาทำงานเป็นปกติเหมือนทุกๆอาทิตย์  จากรายงานเมื่อต้น shift

ถึงแม้จะมีคนไข้แค่สองคน แต่ฉันนั่งกุมขมับ ใจฉันคิด “เริ่มตรงไหนดี” ทุกอย่าง

เหมือนจะดูแย่ไปหมด โรเจอร์หนึ่งในคนไข้ของฉันเป็นชายอายุหกสิบสี่

เพิ่งออกจากโรงพยาบาลไปสองวัน แต่กลับเข้ามาเพราะปวดท้อง

 

ปัญหาที่มีเหมือนจะหลายอย่าง แต่ครั้งก่อนที่อยู่ที่โรงพยาบาล โรเจอร์เข้ามา

เพราะปอดบวม ครั้งนี้โรเจอร์เข้ามาเพราะปวดท้องมาเป็นเวลาสองวันแล้ว

หมอเจอว่าโรเจอร์เลือดออกในระหว่างกล้ามเนื้อที่หน้าท้อง, ความดันต่ำ,

ระดับปัสสาวะต่ำ (ตัวบ่งบอกว่าไตเริ่มหยุดทำงาน), ปัญาหตัวใจเต้นผิดปกติ,

และปัญหาอื่นๆอีกสามสี่อย่าง etc. หลังจากรายงานคนไข้เสร็จทุ่มครึ่ง

ฉันก็ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปดูโรเจอร์ สภาพที่ฉันเห็นคือ ชายผิวขาว ผิวซีด

จนแทบจะไม่มีเลือดฝาดที่ใบหน้า (แม้จะได้เลือดและพลาสมาไปแล้วหลายยูนิท) 

ผิวตามร่างกายเป็นจ้ำม่วงๆ มือของโรเจอร์เย็นเหมือนน้ำแข็ง

 แต่ระดับของอ๊อกซิเจนซึ่งโชว์ที่หน้าจอที่ฉันเห็นนั้นถือว่ายังโอเคอยู่เลยทีเดียว

 ไม่มีปัญหาเรื่องการหายใจ ฉันก้มลงมองต่อมาที่สายท่อที่ต่อเข้าที่กระเพาะปัสสาวะ

 ซึ่งมีปัสาวะอยู่แค่ 16 ซีซี ตั้งแต่ห้าโมงเย็น (น้อยกว่าคนปกติมาก) 

 ใจฉันนั้นคิดไป โรเจอร์อยู่ผิดที่จริงๆ เค้าไม่สมควรที่จะมาอยู่ที่สเต็บดาวน์ไอซียูเลย

 น่าจะย้ายไปอยู่ที่ไอซียูที่วอร์ดตรงข้ามมากว่า ฉันตัดสินใจว่าตอนนี้ต้องจับตาดูที่ระดับปัสาวะของโรเจอร์ก่อน

 

หลังจากทำการตรวจร่างกายหัวจรดเท้าประจำกะแล้ว

โรเจอร์บอกฉันว่า เขาไม่ค่อยสบายตัวท้องที่ปวดอยู่เหมือนเดิม

ฉันคลำที่ท้อง รุ้สึกถึงก้อนเลือดที่หน้าท้องด้านขวา เอาหูฟังมาฟัง แต่ได้ยินเสียงเพียงน้อยนิด 

ฉันจัดการเอามอร์ฟีนที่หมอสั่งเอาไว้ให้โรเจอร์ ก่อนที่จะรีบวิ่งไปดูคนไข้อีกคนอย่างรวดเร็ว

 สิบนาทีผ่านไปฉันวิ่งกลับมาดูโรเจอร์โรเจอร์บอกว่าเริ่มรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

 ตาฉันมองไปที่สายปัสาวะ ช่องที่ฉันเทปัสาวะออกไปยังว่างเปล่าอยุ่

 น้ำเกลือที่ฉันเพิ่งเพิ่มระดับไปมันหายไปที่ไหนหมด ฉันเริ่มที่จะกังวลมากขึ้น

 ใจฉันคิด ให้เวลาอีกสิบห้านาที ถ้ายังไม่มีอะไรออกมาฉันจะโทรกลับไปหาหมออีกรอบ

ฉันทำอะไรง่วนอยู่ในห้องของโรเจอร์อยู่อีกประมาณสิบนาที

ก่อนที่จะเดินออกไปดูข้อมุลของโรงเจอร์อีกนิดหน่อยที่ข้างหน้าห้อง

 

ไม่ถึงสิบนาทีผ่านไป ฉันกลับเข้ามาดูโรเจอร์ จากที่ฉันเห็น

โรเจอร์มีปัญหาเรื่องการพูดแล้วตอนนี้ คำที่โรเจอร์พูดออกมาเหมือนจะพูดไม่ชัด

ฉันเช็ค signs อย่างอื่นของการอุดตันเส้นเลือด หรือสโตรค

 ทุกอย่างโอเคมีแค่ปัญหาเรื่องการออกเสียง ฉันตัดสินใจเรียก แรพิดเรสปอนดืทีม

ไม่ถึงสิบนาที ทีมของหมอก็มายืนอยู่ในห้องของโรเจอร์

ตัวอย่างเลือด เอ๊กซ์เรย์ โดนสั่งโดยหมอ ฉันคุยกับไดแอน พยาบาลชาร์ต ของไอซียุ

เธอเหมือนจะคิดว่าฉันแตกตื่นไปเอง ฉันบอกว่าโรเจอร์ดูเหมือนจะไม่ดี

เหมือนที่น่าจะอยู่ในไอซียูมากว่า ไดแอนกลับตอบมาว่าฉันก็คิดว่าทุกคนน่าจะอยู่ในไอซียูหมดแหละ

 ระหว่าที่เรายืนคุยกันเกี่ยวกับโรเจอร์อยู่ที่หน้าห้อง เอ็กซ์เรย์ก็มาเพื่อที่จะทำการเช็คเอ้กซ์เรย์ปอดของโรเจอร์

ฉันมองเข้าไปในห้อง ตอนนี้เหมือนมันเป็นสโลว์โมชั่น

 ตาฉันเห็นผุ้ช่วยทั้งสองยกด้านบนของแขนโรเจอร์ขึ้นเพื่อทำการเอาฟิล์มวาง

 แล้ววินาทีนั้นเองที่หน้าจอหัวใจของฉันลงไปอยู่ที่ศูนย์ หัวใจโรเจอร์หยุดเต้นในวินาทีนั้นเอง

ฉันจำไม่ได้ใครสักคนตะโกนขึ้นมา He's not breathing. 

มือฉันก็จับแครชคาร์ทที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ แต่เอาเข้าไปในห้องไม่ได้เพราะเครื่องเอ็กซเรย์อยุ่ในห้อง

เป็นที่ฉุกหุกยิ่งนัก ระหว่างที่เอาแผ่นไม้ดามหลังเข้าวางที่หลังของโรเจอร์

โรเจอร์ก็อาเจียรออกมาประมาณ 500-1000 ซีซี พื้นเต็มไปด้วยอาเจียนสีดำ

ซึ่งเป็นตัวบ่งบอกของการตกเลือดในลำใส้ เป็นโค้ดบลูที่ messy มากมาย ทุกคนทำงานกันระวิง

หมอใส่ท่อช่วยหายใจและ ท่อไปที่ลำใส้ คนอื่นยืนปั๊มหัวใจ คนมากกว่าสิบคนเต็มห้อง

 ทุกอย่างผ่านไปอ่างรวดเร็ว ยาที่ให้จนหมด cart แต่ก็ยังไม่สามารถที่จะเหนี่ยวรั้งชีวิตของโรเจอร์ไว้ได้

 สภาพของห้องหลังจากที่หมอสั่งให้หยุดโค้ดนั้นเหมือนพายุได้ผ่านไป

 พร้อมกับพร่าชีวิตของคนไข้ของฉันไปด้วย จบโค้ด ฉันยืนตะลึง

 โรเจอร์เป็นคนไข้คนแรกของฉันที่โค้ดบลูและเราไม่สามารถที่จะช่วยชีวิตไว้ได้

 

ฉันเดินตัวลอยออกมาโทรบอกครอบครัวของโรเจอร์

 ฉันเริ่มจากโทรหาภรรยาของโรเจอร์ก่อนซึ่งพอฉันบอกข่าวเธอไปทางโทรศัพท์

 เธอร้องให้อย่างเสียสติก่อนที่จะวางหูไปกลางคัน

 ฉันรีบโทรหาลูกชายที่อยู่ต่อมาบนลิสให้เช็คว่าภรรยาของโรเจอร์จะโอเคหรือเปล่า

 ทุกอย่างยังผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ฉันจะเริ่มโทรหาคุณหมอเจ้าของไข้

 เมื่อได้คุยกับคุณหมอเจ้าของไข้ทางโทรศัพท์ ฉันได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นว่า

 โรเจอร์โทรคุยกับหมอวันก่อนที่จะเข้าโรงพยาบาลหนึ่งวัน หมอแนะนำให้มาโรงพยาบาล

 แต่โรเจอร์กลับไม่ยอมมาโรงพยาบาลจนรุ่งขึ้นอีกวัน ทำให้ฉันพาลคิดไปว่า

ระหว่าง 24 ชั่วโมงที่โรเจอร์อยู่ที่บ้านนั้นทำมห้เกิดความแตกต่างใน medical attention ที่เขาได้รับหรือเปล่า

 

 

เดี๋ยวมาต่อตอนสอง

     Share

<< ..........ลดน้ำหนัก วันที่หนึ่ง >>

Posted on Thu 3 Feb 2011 6:25

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh